Ben Fogle rozsypuje prochy swojego zwierzęcia

Ben Fogle, felietonista Telegraph, i śmierć jego suczki Inki

Ben Fogle i Inca. Kiedy Ben Fogle, felietonista Sunday Telegraph, musiał uśpić swoją ukochaną labradorkę Inkę w lipcu 2012 roku, napisał na Twitterze: „Właśnie straciłem moją najlepszą przyjaciółkę, Inkę. Złamanie serca to za mało powiedziane #niepotrafieprzestacplakac”.

Miesiąc później wyznał czytelnikom Telegraph, że jej miska wciąż stoi w kuchni. Jej smycze wciąż tam były, porozrzucane po domu, aby jej stare łapy nie musiały pokonywać długich dystansów.

„To małe przypomnienia o małym czarnym psie, który przeniknął przez całe moje życie, który wykazał się absolutną lojalnością, który przyniósł tyle szczęścia” – mówi. „Nie potrafię się zmusić, by je przesunąć”.

Naród miłośników zwierząt

Był zaskoczony liczbą listów, które otrzymał po napisaniu o śmierci Inki. Zaczepiali go również ludzie na ulicy: „Wielcy, postawni londyńscy taksówkarze, którzy opowiadali mi o własnej żałobie i łzach, które wylali. W pewnym sensie sprawia to, że jestem dumny z bycia Brytyjczykiem. Jesteśmy naprawdę narodem miłośników zwierząt”.

Eutanazja zwierząt towarzyszących

Bruce Fogle, ojciec Bena, weterynarz z 42-letnim stażem i przewodniczący rady nadzorczej Humane Society International, kierował pracami nad podręcznikiem *Interrelations Between People and Pets* i napisał rozdział „Attachment – Euthanasia – Grieving” (Przywiązanie – Eutanazja – Żałoba). To on uśpił Inkę w rodzinnej kuchni.

„Pies jest istotą całkowicie niewinną, która nigdy nie ukrywa swoich emocji, która nigdy nie kłamie. Dlatego smutek może być tak wielki. Może być znacznie skomplikowany, jeśli ludzie czują się winni z powodu odczuwania tak intensywnych emocji wobec swojego psa”.

Konieczność uśpienia ukochanego zwierzęcia to tak trudna decyzja, która może również wywołać znaczne poczucie winy. Inca cierpiała na epilepsję, jej tylne łapy odmawiały posłuszeństwa i miała trudności z poruszaniem się. Poczułem wielką ulgę, słysząc, że Inca spędziła swoje ostatnie dni w Bovey Castle w Dartmoor, tuż obok miejsca, w którym mieszkamy; nawet w jej ostatnich dniach Ben starał się tworzyć z nią szczęśliwe pamiątkowe chwile.

Rozsypanie prochów Inki

W lipcu 2013 roku, rok po jej śmierci, Ben napisał w poruszający sposób, że nadszedł czas, aby rozsypać prochy swojego ukochanego zwierzęcia.

Marina, dzieci i ja byliśmy w towarzystwie mamy, taty i mojej siostry Tamary, wraz z rodzinnymi psami: Lucą, Lolą, Marni i Maggi. Dołączyła do nas również Sam, wyprowadzaczka psów, która jest swoistą zaklinaczką psów – wszystkie psy ją uwielbiają – i która zebrała tuzin psich przyjaciół Inki wokół drzewa.

Hyde Park odegrał tak ważną rolę w moim życiu. To moje miejsce ucieczki od zgiełku miasta, ale co ważniejsze, to tam poznałem Marinę, dzięki Ince i jej suczce Maggi. Małe drzewo znajduje się niemal w miejscu, gdzie spotkaliśmy się po raz pierwszy.

Moja mama przyniosła butelkę szampana dla nas i dużą paczkę Bonios dla psów. Dzieci spacerowały w wysokiej trawie, podczas gdy ja rozsypywałem prochy Inki. Zamiast kwiatów, zostawiliśmy Bonio wysoko na jednej z gałęzi.

To była prosta ceremonia, ale pełna szczęścia. Myślę, że psycholog nazwałby to „rozwiązaniem”. Nienawidzę myśli, że jej imię zniknie z pamięci, a jej drzewo gwarantuje formę długowieczności. Dla setek osób, które przechodzą obok każdego dnia, to tylko kolejne młode drzewo, ale dla nas to drzewo Inki. Ludo i Iona mówią „Cześć, Inko” za każdym razem, gdy przechodzimy obok.

Zorganizowanie ceremonii i wzniesienie pamiątkowego miejsca dla swojego zwierzęcia to tak ważny sposób na wyrażenie swoich emocji i pomoc w zaakceptowaniu straty, jak to genialnie ujął Ben: „Smutek to cena, którą płacimy za miłość”.

Powiązane produkty

Zobacz również

• Wisiorki i naszyjniki na prochy
• Artykuły pamiątkowe

Kategorie

Urny dla zwierzątUrny ceramiczneUrny dla kotaUrny dla psaUrny dla małych zwierzątPrzedmioty pamiątkowe